Poniedziałek 7 Października 2013

Podstawowe informacje o Wushu

Ogół chińskich sztuk walki przyjęło się na Zachodzie określać nazwą Kung Fu. Termin ten oznacza jednak nie sztukę walki, a wysoki poziom umiejętności osiągnięty w wyniku ciężkiej, długotrwałej nauki. Może to dotyczyć wielu różnych dziedzin. Jeśli chodzi o chińskie sztuki walki, to bardziej prawidłową jest nazwa używana w Chinach – Wushu, czyli dosłownie: sztuki wojenne.  Termin Wushu zapisuje się takimi samymi znakami, jak japoński termin bu-jitsu.


Wushu dzieli się na:

  • współczesne Wushu (Xiandai Wushu) lub sportowe Wushu (Jingsai Wushu)
  • tradycyjne Wushu (Chuantong Wushu),  inaczej  nazywane  ludowym Wushu  (Minjian
    Wushu).


Używany na Zachodzie termin Kung Fu pokrywa się w zasadzie raczej z Wushu tradycyjnym, nie obejmuje natomiast Wushu współczesnego/sportowego.


Warto nadmienić, iż współczesne Wushu to przede wszystkim dyscyplina sportowa o aspiracjach olimpijskich. W konkurencji form (taolu) stosuje się podział przede wszystkim na:

  • Changquan (długa pięść – formy zwykle bardzo akrobatyczne, o ruchach stosunkowo płynnych i dużej dynamice),
  • Nanquan (południowa pięść – bardziej stabilne pozycje, mniej akrobacji, dużo fizycznej siły)
  • Taijiquan (Tai Chi) - ruchy miękkie, pełne gracji, w większości wykonywane powoli.

Uprawiana jest także konkurencja sanda/sanshou, czyli rodzaj walki w rękawicach i ochraniaczach (m.in. na korpus) zbliżona do kick-boxingu, ale z szerokim  wykorzystaniu rzutów i zepchnięć z podestu, na którym odbywają się walki. W wariancie zawodowym stosuje się mniej ochraniaczy, natomiast wykorzystuje się uderzenia kolanami. Obecnie istnieje tendencja w wariancie zawodowym do dopuszczenia także uderzeń łokciami.


Chińskie sztuki walki dzieli się zwykle na północne i południowe. Mówi się przy tym, że style
północne opierają się na kopnięciach, a południowe na technikach ręcznych. Jednak w obu stylach pojawiają się te elementy. 


Popularny jest podział na style zewnętrzne (Waijia) i wewnętrzne (Neijia).Do zewnętrznych
zalicza się zdecydowaną większość, a tylko nieliczne do wewnętrznych. W  pewnym uproszczeniu można powiedzieć, że style zewnętrzne koncentrują się bardziej na treningu fizycznym i typowym wykorzystaniu siły, a wewnętrzne bardziej na pracy nad koordynacją  pomiędzy umysłu i ciała, oraz nad specyficznym sposobie generowania siły przy użyciu całego, stosunkowo rozluźnionego ciała. Podział ten jednak jest bardzo dyskusyjny i stosowany jest głównie z przyczyn historycznych. 


W Kung Fu przywiązuje się wagę nie tylko do rozwinięcia umiejętności walki wręcz, czy z bronią, ale także do wszechstronnego rozwoju adepta. Wzorem wojownika Kung Fu jest ktoś, kto nie tylko potrafi walczyć, ale posiada szeroką wiedzę. Dla adeptów spoza Chin nauka KungFu to często także poznawanie bogatej kultury Kraju Środka. 


W wielu szkołach naucza się nie tylko sztuk walki, ale także tradycyjnych metod leczenia (akupresura, akupunktura, ziołolecznictwo) bądź ćwiczeń służących kultywowaniu zdrowia
(Neigong, Qigong).  Niektóre metody treningowe, np. Taijiquan i Yiquan służą zarówno rozwojowi umiejętności walki, jak i zdrowiu ćwiczącego. Wielki nacisk kładzie się także na postawę etyczną adepta – wude (dosłownie: cnoty wojownika). Mówi się: “Ucząc się sztuki walki, przede wszystkim uczysz się być dobrym człowiekiem”.

Udostępnij
Tweetnij

Pobierz jako

Ilustracje

Atuty PRcontext
  • blisko dziewięć lat doświadczenia w obszarze komunikacji,
  • znajomość warunków pracy w agencjach PR, dziale wewnętrznym firmy oraz podczas samodzielnie realizowanych projektów,
  • doświadczenie w budowaniu wizerunku marek, promocji produktów oraz nagłaśniania inicjatyw w zakresie nowych technologii, ochrony zdrowia, energetyki, przemysłu ciężkiego czy nieruchomości,
  • wysoka jakość, terminowość i kompleksowośc usług,
  • elastyczne podejście do Klienta,

oraz głębokie przekonanie, że

najważniejszym, najpiękniejszym i najbardziej wymagającym elementem układanki zwanej public relations są ludzie.